دیگــر بهار هم  ســر حالم نمی كند

چیزی شبـیــه گریه زلالم نمی كند

 پاییز زرد هم که خجالت نمی کشد

رحمی به باغ رو به زوالــم نمی كند

آه ای خدا مرا به كبوتر شدن چه كار؟!

وقتی كه سنگ،رحم به بالم نمی كند

مبهوت مانده ام كه چرا چشمهای شب

دیگر اسـیر خواب و خیالم نمی كند...

این اولین شب است كه بوی خیال تو

درگــــیرِ فكـرهایِ محـالم نمی كند .

حالا كه روزگار قشنــــگ و مدرنتـان

جز انفـعـــال شـامل حالـم نمی كند ،

باید به دستـهای مسلّح نشان دهم

حتی سكـوت آیـنـه لالـم نمی كند .

                                    چگونه در تاریکی شب،

                                                                                   سرازیر شوم

شب و مهتاب وه که چه زیباست دل من باز غرق تماشاست

شب و مهتاب و من بی تاب

غزل گفتن از عشق خطاست

آسمان شب پر ستاره

غم خوار این دل تنهاست

صدای اسب خیالم

درون شهر دلت پیداست

نمی دانی تو صد افسوس که

درون دل من چه غوغاست

نگفته ام  و روی آن نیست

بگویم دل من شیداست

ندیده  من عاشقت شدم

بخند!کین ظلم بر من رواست

دل ساده چه فکر کرده که

همیشه با تو غرق رویاست

ز رویم رفته است رنگ شادی

دل باختنم از دور پیداست

سراب است عشق تو می دانم

ولی دل من قد دریاست

من با تو عالمی ساخته ام

.....................زیباست!

نوشتم هرچه در دل داشتم

ندانستم که وزنش کجاست

دل مجنونم بی خبر ز

دلت نداند که لیلاست؟

شب و مهتاب مرا دیوانه کرد

شعر بهانه ی از تو گفتن هاست

من باشم و تو باشي و يك شب مهتابي باشه

مثل شمع نيمه‌جون ، داره مي‌سوزه تنم

كسي باور نداره ، اين تن خسته منم

خيره مونده به افق ، چشم انتظار من

هم‌زبون شعله‌هاست ، داد من ، هوار من

قصه زندگي من ، قصه ماه و پلنگ

قصه رفتن و موندن ، قصه شيشه و سنگ

شب به پايان نرسونده ، شعله آخر من

صبح صادق ندميده ، روي خاكستر من

شعله از سرم گذشت ، آشنايي نرسيد

قطره قطره شد تنم ، در فضاي شب چكيد

هرچه گفتم نشنيد ، كسي جز سايه من

تو كه با من مي‌ميري ، سايه فريادي بزن

بي‌صدا سوختم و ساختم ، در دل اين شب درد

از تنم چيزي نمونده ، غير خاكستر سرد

غيرتم مي‌كُشد اما ، روشني‌بخش شبم

مي‌رسم به صبح صادق ، با همه تاب و تبم

مثل شمع نيمه جون ، لحظه لحظه ، جون به لب

داره مي‌سوزه تنم ، بي‌صدا در دل شب

اوج التهاب من ، آخرين لحظه شب

پيك صبح شب‌شكن ، مي‌رسه خنده به لب

تا شب از پا ننشست ، صبح صادق ندميد

تنم آسوده نشد ، تا به آخر نرسيد

            غروب عاشقان رنگش طلاییست                                     

               اگر چه آخرش مرگ و جداییست                   

                                                      عشق طرفش لبخندهاست 

                                                      معنی لبخندها پیوندهاست 

گل نرگس من، گل نرگسي يگانه است.

او صاحب تمامي گل هاي عالم است،

او مقتداي تمامي پروانه هاي عاشق پيشه است،

من گل هاي زيادي ديده ام؛

اما هيچ كدامشان براي من، گل نرگس نمي شوند.

مي خوام واسه تو بخونم ،تو كه عزيز قصه هامي

تو كه تو يه شب پر ستاره اومدي               توكه تو يه شب كويري اومدي

     واسه دل خسته من اومدي

   فقط بخاطر دل من اومدي

مي دونستي كه با اومدنت دنيامو ساختي

قشنگ من، عزيز من، دنياي من

گل نرگس قشنگ باغ من

واسه من هميشه مقدسي

                                 حالا پر پر می زنم من تا همیشه آسوده باشی

دیگه نه غروب پائیز رو تن لخت خیابون 

                                  نه به یاده تو نشستم زیر قطره های بارون

واسه من فرقی نداره وقتی آخرش همینه

                                وقتی دلتنگیه این خاک تو لحظه هام می شینه

تو می ری شاید که فردا رنگ بهتری بیاره

                                ابر دلگیره گذشته آخرش یه روز بباره

ولی من می مونم اینجا با دلی که دیگه تنگه

                             می دونم هر جا که باشم آسمون همین یه رنگه

تقدیم به گل رویت

ديشب دلم گرفته بود ، مثل هواي باروني
دلم هواتو كرده بود ، هواي شيرين زبو نيت
دلم ميخواست گريه كنم ، بگم كه سخته تنهايي
يه قاصدك اومد پيشم
خبر آورد اي آشنا ، يه رازي را بهت بگم ؟
گفتم بگو : آهي كشيد، اومد نشست رو شونه هام
يواشكي چشماشو بست ، تا نبينه اشك چشام
مي گفت كه تو يه راه دور
يه راه دور و سوت كور
مسافري نشسته بود
مسافره غريب و دلشكسته بود
از تو همش شكوه ميكرد
با اشك گرم و دل سرد
مي گفت كه يادت نمياد
اون روزاي آخريه
چه قدر دلش مي خواست كه تو…..

شاخه با ريشه ي خود حس غريبي دارد

من که از پژمردن يک شاخه گل

 
                                                                          مرگ او را از کجا باور کنم

زندگی

خدایا آن که در تنها ترین تنهاییم تنهای تنهاییم گذاشت

                                         در تنهاترین تنهاییش تنهای تنهایش نزار.

          زندگی قصه ی یخ فروشییست که بهش گفتند :فروختی؟

                  گفت نه.

                 نخریدند تمام شد.ای خدا

خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره ... به كسي توجه نمي كنه ... از كسي خجالت نمي كشه ... مي باره و مي باره و ... اينقدر مي باره تا آبي شه ... ‌آفتابي شه ...!!! کاش ... کاش مي شد مثل آسمون بود ... كاش مي شد دلت گرفت اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي شي ... بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده

 دلم در حسرت ديدار او ماند مرا چشم انتظار کوچه ها کرد به من ميگفت تنهايي غريب است ببين باغربتش بامن چه ها کرد.

 تمام هستي ام بود و ندانست که در قلبم چه اشوبي به پا کرد و او هرگز شکستم را نفهميد اگر چه تا ته دنيا صدا کرد.

اگه می دونست با من چکار می کنه هیچ وقت منو تنها رها نمی کرد.